دنيا رو بد ساختن ..

کسي را که دوست داري

تو را دوست نمي دارد ..

کسي که تو را دوست دارد .

تو دوستش نمي داري ..

اما کسي که تو دوستش داري و اوهم تو را دوست دارد

به رسم و ايين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است

يک شب توی اوج با هم بودن تنهام گذاشتی .

يک شب توی اوج خواستن ازم متنفر شدی . 

يک شب توی اوج صداقت زير همه حرفات زدی .

يک شب توی اوج دل دادگی دل ازم بريدی .

آره عزيزم ...

يک شب توی اوج بودن رفتی و

حتی رد پاتم واسه چشمام جا نذاشتی .

آه دلو سوزوندی !

آه چرا نموندی ؟

لحظه های بی تو بودن هر کدوم مثل يه ساله

لحظه های با تو بودن هم که رويای محاله

حرفای قشنگ تو برام نيازه

راز زنده بودن و نفس کشيدنم آره اون چشمای نازه

آخه تا کی عزيزم دل من با اين همه غصه و درد و غم بسازه ؟

چرا عشق ما فقط يه عشق مخفی و فقط يه رازه ؟

کاش ميشد داد بزنم بگم که تو مال منی

واسه پر کشيدنم تا قلب آسمون بال منی

خودتم خوب ميدونی چقدر دلم ميخواد تو رو

اونقدر که وقت رفتنت با التماس ميگفت نرو

به خدا که آرزوی قلب من تنها يه چيزه و اونم فقط وصاله

منتها اون اولم گفتم که داشتن و به تو رسيدنم خيلی محاله

الهی بياد يه روزی که من و تو ما بشيم

تا ابد کنار هم برای هم بمونيم و از همديگه جدا نشيم

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

این راه چیست؟

راه عشق است

راهی که من در آن گم گشتم

من در تنهایی و در راه عشق خود گم گشتم

راهی بی پایان راه بی برگشت

ای پناه بی پناهان مرا یاری کن

مرا یاری کن

توی اين دنيا که نشد !

خدا کنه توی اون دنيا مال من باشی .

من فقط به اين اميد زنده ام .

«  تو دیگه منـــــــو نمی خوای »

    حالا باورم شده که دیگه منو نمی خـــوای

    یا دیگه حتی تو خوابم واسه یکبارم نمـــــــــی یای

    واسه با من نبودن دنبال بهونه هســـــــــتی

    به چه سادگی عزیزم، زدی قلبم و شکســــــــــــتی

    اما تو مثل همیشه تو تمام لحظه هــــــــامی

    مثل یه سایه ای هستی که همیشه پا به پـــــامــــی

    پا گذاشتی روی اسمم منو از یاد دیگه بردی

    من که باید می دونستم دل به دیگری ســـــــــــپردی

    من که با همه غرورم پیشه پای تو شکسـتم

    تو رها کردی گذاشتی از منو این قلب خســـــــــــتم

    حالا با تو بودن انگار مثل رویا مثل خوابه

    مثل یه حس غریبه مثل زندگی ســـــــــــــــــــــــرابه

    تا که هستی هر جا هستی یاد تو اینجا باهامه

    مثل اشکی تو چشام مثل بغضی تو صـــــــــــــــدامه

می نویسم با نور

در هوایی از مهر

کاغذی از پر گلهای سپید

نه به یک بار و به ده بار،

که هزاران، شاید

می نهم در سبدی 
               

    از گل نیلوفر و احساس دلم

می سپارم

            به دل قاصدکی تا برساند به دلت

تا بدانی

دل من

غرق تمنای نگاه تو هنوز

می نویسد شب و روز:

« خوب نازنین من

از همیشه تا هنوز
  

  دوستت می دارم!...»

اگه ۱۰۰۰نفر دوست داشته باشن            یکیش منم

اگه ۱۰۰نفر دوست داشته باشن              یکیش منم

اگه ۱۰نفر دوست داشته باشن               یکیش منم

اگه ۱ نفر دوست داشته باشه                 اون منم

اگه کسی دوست نداشته باشه              بدون من مردمم

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

بیخیال از قصه مرگ صدام

بیخیال از اینکه بارون چشام

بیخیال ازاین شکار دل تو

هدفش گم شده  این تیر نگاه

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

بدون از دوریت نمی گیره دلم از دل سرد تو میمیره دلم

رو دلم این همه سنگینی نکن روزای خوبمو بارونی نکن

بیخیال از این که من پای عشقت جون می دم

بدون این رو یه روزی عشق و بهت نشون میدم

نمی گم سنگ دلت                   می دونم تنگ دلت

امروز باز این من بودم که در ضربان یک لحظه دیدنت

ایستادم

و در آتش غرور سرخ نگاهت سوختم

و تو مثل هر بار دیگر

اضطراب ندیدن را در چشمان بی قرارم دیدی

حسرت رفتنت را از سکوت نگاهم شنیدی و رفتی

اینبار تلخ تر از هر بار

می دانی ؟

آتش نگاهت هنوز دیدگانم را می سوراند و اشک مرهمی نیست

بر آتش دل

با اینهمه دل به این خوش می کنم که عطر آبی نفس هایت

در میان خالی اندوهناک این شهر پراکنده است

معنی باران !

چگونه التماست کنم که بمانی و حجم انبوه تنهایی ام را سیراب کنی ؟